Przepchawszy się przez tłum objuczonych przyjezdnych (cóż oni wożą w tych wielkich siatach?! Pościel? Dywany?), wytłumaczywszy siódmemu kierowcy, że nie czekamy ani na marszrutkę, ani tym bardziej na taksówkę oraz…
SumBAwa-Bali-Gili-Bali-Gili-SumbaWA! Oczyma wyobraźni widzę szamana nad ogniskiem, wykrzykującego nazwy indonezyjskich wysp, niczym mantro-zaklęcia. Udało się, deszcz spadł. Dziś będzie szalenie ślicznie i szalenie ciekawie. Z naciskiem na szalenie.
Jesteśmy w podróży prawie pół roku. Dokładnie jedna czwarta naszych wydatków to wizy. Przychodzi taki moment, że mówisz: wypchaj się, Uzbekistanie. 180 dolców od osoby za wszystkie formalności wizowe, serio?…